• تاریخ انتشار : سه شنبه 16 آذر 1400 - 0:34
  • کد خبر : 5184
  • چاپ خبر

چرا مسئولان دولت یازدهم از حضور در میان مردم واهمه دارند؟

در صد روزی که از عمر دولت ابراهیم رئیسی می گذرد سه اعتراض مهم در کشور را رخ داد، اما در هیچ کدام از این سه اعتراض هیچ مقام دولتی با معترضان دیدار نکرد. آیا دولت مردمی فقط در زمانی هایی که مردم برایشان دست تکان می دهند و از آنها تعریف می کنند میان مردم حاضر میشود؟ تعریف دقیق دولت از دولت مردمی برای خود چیست؟ آیا منظورشان حضور هماهنگ شده در مناطق آرام و بدون درگیری است؟

امتداد- محمدپوریا بهشتی:

سکانس اول:

ابراهیم رئیسی به تازگی به دفتر جدیدش در پاستور منتقل شده است. داروخانه ۱۲ فروردین در نزدیکی محل دفتر او است. ناگهان و سرزده یک روز عصر در میان مردم حاضر شده و با آنها گفت وگو می کند. این کار بعدها بیشتر می شود. در میانه راه اصفهان به راننده می گوید: بایست. رئیس جمهور از اتومبیل پیاده شده و به کارگران شهرداری ضمن خسته نباشید با آنها چاق سلامتی می کند و از حقوقشان می پرسد.

سکانس دوم:

پیرمرد با همان با کلاه نمدی روستایی وقتی صدای نوحه «زاینده رود خشک شده» را می شنود، اشک از چشمانش سرازیر می شود. چادرهای پذیرایی برپاست مثل موکب های پذیرایی اربعین. انگار پیوندی است میان اربعین و عاشورا در بستر خشک زاینده رود. به محض اینکه اعتراض آنها سه روز توسط رسانه های جریان مدعی انقلابی گری پوشش داده شد، دستور جمع آوری آنها صادر می‌شود. اینترنت قطع میشود. تصاویر پیرمرد روستایی دیگری پخش می شود که دود گاز اشک آور چشمانش را به خونریزی انداخته است. دست در جیبش می کند و دستمالش را برای پاک کردن در می آورد. بیش از دو هفته آنها در اصفهان اعتراض داشتند اما به یکباره تبدیل شدند به «شورشی»، «آشوب طلب»، «اغتشاشگر» اما در تمام این مدت هیچ مسئولی در میانشان حاضر نشد.

سکانس سوم:

سرماست و سوز. ششمین روز اعتصاب کارگران معدن مس ورزقان می گذرد. اینترنت و موبایل قطع میشود. آنها برای چندمین بار است که برای وضعیت استخدامی و پرداخت های خود دست به اعتراض زدند و در محوطه معدن تحصن کردند. آنها بیش از دو هزار نفر بودند. خواسته های آنها کاملا صنفی است. آنها شعارهایی مثل “همسان‌سازی حق ماست… حق مسلم ماست.” و “حقوق ما ریالی است، هزینه‌ها دلاری” سر دادند. همه قول دادند تا خواسته های آنها را برآورده کنند. اما خبرها حاکی از این بود که پاسخ آنها با گارد ویژه جمع آوری داده شد. در تمام این مدت هیچ مقام مسئولی در میانشان حاضر نشد.

سکانس چهارم:

ساعت ۷ صبح در شلوغی رسیدن کارمندان به محل کار تقاطع خیابان ولیعصر و طالقانی توسط ماموران انتظامی بسته میشود. عده ای اعتراض دارند. مردمی که در ترافیک ماندند هم معترضند. اما وقتی خوب نگاه می کنند و می بینند، معترضان از جانبازان و ایثارگران جنگ تحمیلی هستند خجالت می کشند به آنها بگویند چرا راه را بستید؟ آنها مدتی دست به اعتراض می زنند اما معاون رئیس جمهور که در دوران تبلیغات انتخاباتی تلاش می کرد بیش از همه مردمی به نظر برسد، قدم رنجه نکرد تا با جانبازان معترض دیدار کند.

خبرگزاری تسنیم نوشته بود: «در تجمع بی سابقه جانبازان در ساختمان ریاست بنیاد شهید چند صد نفر از جانبازان قطع نخاعی، قطع عضو، شیمیایی، اعصاب و روان، بانوان جانباز، خانواده‌های جانبازان و برخی از خانواده‌های شهدا حضور داشتند. آنها پلاکاردهایی حمل می کردند که روی آن این جملات هک شده بود: «مسئول بی کفایت نماد ضعف و خفت»، «یک اختلاس کم بشه مشکل ما حل میشه» و «فدائیان رهبریم، ضد فساد و دغلیم» بر پلاکاردهای جانبازان دیده می‌شد.»

اما اشتباه نکنید. گزارشی که تسنیم منتشر کرد مربوط به اعتراض اخیر نیست. بکه مربوط به اعتراض ۱۴ اسفند ۱۳۹۵ در دولت روحانی است. ظاهرا امروز دیگر چنین اعتراضی برایشان هیچ اهمیتی ندارد.

در صد روزی که از عمر دولت ابراهیم رئیسی می گذرد سه اعتراض مهم در کشور را رخ داد، اما در هیچ کدام از این سه اعتراض هیچ مقام دولتی با معترضان دیدار نکرد. آیا دولت مردمی فقط در زمانی هایی که مردم برایشان دست تکان می دهند و از آنها تعریف می کنند میان مردم حاضر میشود؟ تعریف دقیق دولت از دولت مردمی برای خود چیست؟ آیا منظورشان حضور هماهنگ شده در مناطق آرام و بدون درگیری است؟

لینک کوتاه

برچسب ها

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.