• تاریخ انتشار : یکشنبه 2 آبان 1400 - 11:57
  • کد خبر : 4568
  • چاپ خبر

پیامبر توحید و وحدت

مدح و ثنا از آن خداست. نباید با رهبران و مسئولان جامعه به زبان «اربابی» و «خدایی» صحبت کرد و یا آنان را مورد خطاب قرار داد. جامعه متملق، چاپلوس و ریاکار زمینه منحرف شدن و به قهقرا رفتن رهبران را  از خط توحید فراهم می کند.

امتداد-مجتبی بدیعی*

با بزرگداشت میلاد حضرت محمد مصطفی و حضرت امام جعفر صادق و گرامی داشت هفته وحدت مسلمین،به استقبال این ایام مبارک می رویم.

باعث تأسف است که دو شاخه(مذهب) بزرگ جهان اسلام در تمام ارکان اصلی دین وحدت نظر داشته و در عمل تا این اندازه متفرق و جدا باشند و از آن بدتر به درگیری و تضعیف هم مشغول باشند.

خدا یکی(الله)

کتاب یکی(قرآن)

پیامبر یکی(محمد)

قبله یکی(کعبه)

اصول یکی(توحید،نبوت،معاد)

اما؛ مذهب دوتا و الی ماشاالله، فرقه رنگ و وارنگ

وقتی اصول و مبانی واحد کنار گذاشته و یا نادیده گرفته شود، معلوم است؛ جای «فروع» باز و دین شعبه، شعبه می‌شود. دراین صورت است که متاسفانه، این هفتاد و دو ملت چه بلایی سر اسلام و خدا نیاورد و نمی‌آورد.

“جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند”

و کلید آزادی و رستگاری در این آیه شریفه نهفته است:

واعتصموا بحبل الله جمیعا و لا تفرقوا

و همگی به ریسمان «الله» در آورید و متفرق نشوید

وقتی«الله» کنار رفت، «اله»ها و «الهه»ها میدان‌داری می‌کنند.

وقتی «توحید» کنار رفت، «شرک»ها میدان‌داری می‌کنند .

وقتی موسی کنار رفت. «فرعون »ها میدان‌داری می‌کنند.

وقتی محمد کنار  رفت، «ابوسفیان»ها میدان‌داری می‌کنند.

شعار محوری «لا اله الا الله» دو بخش دارد. بخش سلبی آن «لا اله» و بخش ایجابی آن «الا الله» است. این دو با هم در کنار هم با تقدم «لا اله» بر «الا الله»، حیات بخش و آزادی بخش هستند. بدون انکار «اله»ها و “الهه”ها و مبارزه همه جانبه با آن‌ها، ذکر «الله» کردن فایده‌‍‌ای ندارد.

اما فاجعه‌بارتر آن است که «الله» بنویسیم و آله بخوانیم. اسم الله به زبان جاری کنیم و رسم«اله» به جا آوریم. به نام الله، الله را قربانی کنیم و به نام قرآن، قرآن را از صحنه خارج سازیم .

مقام «ربوبیت» خاص ذات اقدس «الله» است. «ارباب» گرفتن غیر الله  با هر توجیه «شرک» است. قرآن به صراحت اعلام می‌فرماید؛ «فرشتگان» و «پیامبران» و هر آنچه غیر خدا هست، «ارباب» شما نیستند. پیامبران بندگان صالح الله هستند. آن‌ها آمده‌اند رسم « بندگی الله» را تبلیغ و ترویج کنند و با پدیده شرک آلود «بندگی بندگان خدا» همه جانبه به مقابله بر خیزند.

به ترجمه آیات زیر توجه کنید:

ای دو هم‌زندان من آیا اربابان گوناگون بهتر است یا خداوند یگانه قهار (۱۲/۳۹)

و به شما دستور ندهد که فرشتگان و پیامبران را به خدایی برگیرید، آیا پس از آنکه مسلمان گشته‌اید، شما را به کفر فرمان می‌دهد؟(۳/۸۰)

بگو ای اهل کتاب بیایید تا بر سخنی که بین ما و شما یکسان است، بایستیم که جز «الله» را نپرستیم و برای او هیچ‌گونه شریکی نیاوریم و هیچکس از ما، دیگری را به جای خداوند به اربابی برنگیرد.(۳/۶۴)

می‌بینیم قرآن این ندای توحید و وحدت را از سطح جامعه اسلامی فراتر می‌برد و همه اهل کتاب را به این نوع نگرش فرا می‌خواند.

*******

نظریه ۱۴ معصوم نیز در بینش شیعیان موید این پیام است که همه انسان‌ها(بجز ۱۴ معصوم) در معرض گناه هستند. هرگز کسی را مبرا از گناه(چه برسد به خطا و اشتباه) فرض و تبلیغ نکنید و آنان را «فصل الخطاب» قرار ندهید. آنان را تا حد معصوم بالا نبرید.

وقتی در جامعه‌ای تملق، چاپلوسی، مدح و ثنا نسبت به حاکمان و بزرگان آن جامعه رواج پیدا کرد، توحید و خداپرستی از آن جامعه رخت برمی‌بندد و شرک در اقسام « نمود»ها و «نماد»هایش جلوه‌گری را آغاز می‌کند.

 

مدح و ثنا از آن خداست. نباید با رهبران و مسئولان جامعه به زبان «اربابی» و «خدایی» صحبت کرد و یا آنان را مورد خطاب قرار داد. جامعه متملق، چاپلوس و ریاکار زمینه منحرف شدن و به قهقرا رفتن رهبران را  از خط توحید فراهم می کند.

۱۴ معصوم آمده‌اند تا «خلق الله» را به «الله» دعوت کنند، نه به «خود».

۱۴ معصوم، بندگان صالح و شایسته خداوند هستند که در مقام شاهد، اسوه و الگو، بیزار از کسانی‌اند که به جای خدا آن‌ها را بخوانند.

*******

وحدت جویی در ادامه توحید و تجلی مادی، زمینی و اجتماعی آن است. وقتی «وحدت» درعین «کثرت» بر جامعه‌ای حاکم و«حق حیات» و«آزادی» شرافتمندانه و عزت‌مدارانه  برای «همه بندگان» خدا مستقل از از هر جنسیت و مذهب و قومیت و … به رسمیت شناخته شد، وحدت واقعی بر آن جامعه حاکم می شود. در چنین جامعه‌ای، شهروندان آن جامعه با تمام وجود از  کیان آن جامعه دفاع می‌کنند. روح پیام امام خمینی در مورد وحدت، “همه با هم” بود، نه “همه با من”.

*******

رسالت همه پیامبران، به ویژه خاتم‌الانبیا محمد مصطفی(ص) این بوده است که بندگان خدا را از بندگی غیر خدا و طاغوت‌های زمانه برهانند و ندا سر دهند که: “هیچ انسانی بر هیچ انسانی، هیچگونه شرافت ذاتی و میراثی نداشته و صرفا با تقوی و عمل صالح، آدمیان از یکدیگر ممتاز می‌شوند.

حاکمیت مطلق بر جهان و انسان از آن خداست و هم او، انسان را بر سرنوشت اجتماعی خویش حاکم ساخته است. هیچکس نمی‌تواند این حق الهی را از انسان سلب کرده و یا در خدمت منافع فرد یا گروهی خاص قرار دهد.(اصل ۵۶ قانون اساسی جمهوری اسلامی)

در پایان هفته وحدت ۱۴۰۰، یاد و نام حضرت آیت‌الله العظمی منتظری  بنیان‌گذار هفته وحدت گرامی باد.

 

* کنشگر عرصه مدیریت شهری و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت

لینک کوتاه

برچسب ها

، ،
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 1 در انتظار بررسی : 1 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.